Baza Echo

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Przeglądasz kanoniczną wersję tego artykułu.
Przejdź do legendarnej wersji tego artykułu.


Być może w archiwach są braki.

Ten artykuł wymaga poszerzenia.


Prosimy, rozbuduj go, korzystając z zaleceń edycyjnych.

Baza Echo
Data konstrukcji: 1 ABY[1]-3 ABY[2]
Data zniszczenia: 3 ABY[3]
Lokalizacja: Pasmo Clabburn,[1] Hoth[3]
Funkcja: Główna kwatera[3]
Ważne miejsca:
Przynależność: Sojusz dla Przywrócenia Republiki[3]


Baza Echo była główną placówką Sojuszu Rebeliantów, która została założona na Hoth po utracie poprzedniej kwatery na Yavinie 4.

Opis

Schemat dróg ewakuacyjnych Bazy Echo.

Inżynierowie Rebelii wydrążyli w lodzie przestrzenie na centrum dowodzenia i kajuty dla personelu, a naturalne jaskinie zostały wykorzystane na hangary dla myśliwców i transportowców GR-75. Zainstalowanie sprzętu wojskowego na Hoth było niemałym wyzwaniem, gdyż lód co jakiś czas się topił, a śnieg ubijał i jaskinie wymagały ciągłego wzmacniania. Jednak rebelianci poradzili sobie z tym zadaniem i nazwali placówkę bazą Echo od niezwykłej akustyki niosącej się po budowli. Dla zachowania personelu w dobrym zdrowiu kwaterę wyposażono w centrum medyczne i wyspecjalizowane droidy. Głównym elementem obronnym bazy było potężne działo jonowe V-150. Cała placówka chroniona była również przez połączony z nimi generator osłon.[5] Do głównych tuneli prowadzących przez kompleks należało Północny i Południowy Korytarz.[1]

Północne wrota pancerne do jaskini, które wymagały ciągłego smarowania, prowadziły do hangaru 7, gdzie przetrzymywano głównie śmigacze śnieżne T-47, X-wingi i Millennium Falcona. Po prawej stronie od wejścia mieściła się winda transportowa prowadząca na poziom serwisowy, gdzie pod ziemią dokonywano konserwacji myśliwców. W hangarze znajdowały się liczne oznaczenia świetlne umieszczone na ziemi, które wyprowadzały śmigacze na obszar startowy. Głównym źródłem naturalnego światła w pomieszczeniu były wąskie szczeliny w powierzchni lodowca. Znajdowała się tam również szatnia pilotów. Hangar można było również opuścić od strony północnej jednym z tajnych tuneli.[1]

Wchodząc dalej można było dotrzeć do kwater, w tym należących do Leii Organy i Luke'a Skywalkera. Dalsze pomieszczenia połączone były siecią gęstych tuneli, które prowadziły do siodlarni i zagrody dla tauntaunów, magazynu paszy, sali rekreacyjnej, centralnego pomieszczenia kontroli i dowodzenia, sali odpraw służącej również za pokój holoprojekcyjny oraz wzmocnionej komory, gdzie przetrzymywano wygłodniałe wampy. Wydzielono również kilkanaście pomieszczeń funkcjonujących jako 12-osobowe koszary z kojami i szafkami. Pod poziomem gruntu znajdowały się kolejne 2 piętra, gdzie rozmieszczone były następne koszary oraz przewody paliwowe wraz z kładką przewodzącą nad naturalną jaskinią lodowca, która sięgała więcej niż pół kilometra w dół.[1]

Przekrój budowy Bazy Echo.

Ze strony wschodniej znajdowały się turbowindy zapewniające dostęp do górnych okopów na szczycie. Zbudowano tam również centrum medyczne na kolejne 3 piętra nad poziom główny i znajdowały się w nich sale chirurgiczne na wypadek przyjęcia rannych, sala rekonwalescencyjna zawierająca zbiorniki z bactą, naturalnie chłodzone kostnice, oddział intensywnej opieki i izolowany magazyn szczepionek. Od zabudowy medycznej przez nieoznakowany kompleks jaskiń z pomieszczeniem do ujeżdżania tauntanów przechodziło się do strefy magazynowej z suwnicami i dźwigami towarowymi. Stamtąd transportery pasażerskie dokonywały załadunku na transportowce.[1]

Od strony zachodniej mieścił się hangar z Y-wingami połączony ze zbiornikiem z ciekłym paliwem. Wychodziło się z niego na znacznie większe pomieszczenie, gdzie przechowywano transportowce i kilka X-wingów eskortujących większe dostawy. Wysoko zawieszony dach podtrzymywany był tam przez liczne lodowe kolumny wzmocnione plastalowymi prętami. Kursowały stamtąd busy pasażerskie dostarczające personel na powierzchnię planety.[1] Na terenie placówki znajdowało się także kilka stołówek, z których personel dostarczał jedzenie i kaf dla pracowników niemogących opuścić swojego stanowiska. Poza placówką rozmieszczono kilka zewnętrznych wartowni, w tym między innymi stanowisko Baza Echo 3-T-8 i 5-4,[4] i 5-7.[3]

W placówce znajdował się personel liczący 7500 żołnierzy. Tamtejsze centrum medyczne liczyło 350 lekarzy korzystających z pomocą 120 wycpecjalizowanych droidów.[1]

Historia

Nowa baza Sojuszu

Po bitwie o Yavin Sojusz musiał natychmiast opuścić swoją bazę na lesistym księżycu. Szczególnie zasłużeni w poszukiwaniach nowej placówki byli Luke Skywalker i komandor Arhul Narra.[1] Generał Jan Dodonna zlecił zbadanie Hoth pod kątem możliwości zamieszkania na powierzchni zespołowi przyrodników: ekologowi Kellowi Tolkani, geologowi Tevowi, meteorolog Ryssle, komandor Habrii oraz dwójce żołnierzy, Anicie i Xaime'emu. Udało im się odkryć, że tauntauny znajdują bezpieczne schronienie wewnątrz jaskiń, dzięki czemu właśnie w tym miejscu Sojusz postawił późniejszą placówkę.[6] Baza powstawała od roku 1 ABY przez dwa kolejne lata w paśmie Clabburn[1] z którego przegnano przynajmniej jeden klan wamp.[7]

Hoth było tak oddalone od reszty planet, że brakowało jej na większości map, co czyniło ją idealną kryjówką dla działających z ukrycia rebeliantów.[5] Siłami odpowiedzialnymi za drążenie tuneli byli członkowie Korpusu Inżynierów[4] i zespoły budowlane, które korzystały głównie z laserowych przecinaków, dzięki którym powstały pomieszczenia i łączące je korytarze.[1] Pracę nadzorował major Kem Monnon. Za sugestią Shary Bey spróbowano zastąpić standardowe narzędzia działami jonowymi Y-wingów. Wpadka Chase'a Wilsorra, przez którą wydrążył większy otwór niż planowano, poskutkowała wykorzystaniem powstałej przestrzeni jako sali odpraw.[4] Podczas budowy na skutek wypadków doszło do kilku zgonów.[8]

Gdy Everi Chalis dołączyła do Rebelii, została skierowana właśnie do bazy Echo z polecenia Leii Organy. Była emisariuszka Rady Najwyższej miała tam przekazać schemat imperialnej sieci logistycznej.[9]

Pewnej nocy w placówce doszło do awarii grzejników, przez co załodze groziło zamarznięcie na śmierć. Grupa podejmująca się usunięcia usterki zastosowała w miejsce dotychczasowe źródła zasilania reaktora z YT-2600, lecz jednostka okazała się nie być przystosowana do pracy w tak ciężkich warunkach. Gdy elektryczny rozpraszacz reaktora zamarzł i zaczął pękać, przez co groziło mu przeładowanie i napromieniowanie sporej części bazy w ciągu kilku minut. Do pomoc zgłosił się Han Solo i Chewbacca, którzy w ostatniej chwili podpięli do systemu zapasowy reaktor Millennium Falcona.[10]

Bitwa o Hoth

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Hoth.
Darth Vader podczas przejęcia Bazy Echo.

Bazę wyposażono w ogromne generatory pól. Chociaż miały kluczowe znaczenie dla obrony bazy to ich wielkość spowodowała, że placówka została odkryta przez sondę imperialną[5] zaledwie miesiąc po jej zbudowaniu.[2] Dowodzący kwaterą generał Carlist Rieekan nakazał wzmocnić obronę poprzez wstawienie ciężkich grodzi pancernych, wybudowanie okopów i postawienie w ważnych miejscach dział przeciwpiechotnych i przeciwpancernych.[5]

W końcu baza Echo została zaatakowana. Imperium do ataku rzuciło nie tylko szturmowców lecz także maszyny kroczące AT-ST i AT-AT do których należał Blizzard 1 skąd natarciem imperialnych dowodził generał Maximilian Veers. Pomimo wsparcia aerośmigaczy T-47 rebelianci nie dali sobie rady z potężnymi AT-AT i upadek bazy Echo był przesądzony po zniszczeniu generatora osłon. Jednak dzięki mądrze zaplanowanej ewakuacji i osłonie z działa jonowego V-150 Sojuszowi udało się uciec z większością wyposażenia i uniknąć kompletnego rozbicia. Podczas ewakuacji zaopatrzenie i personel placówki opuszczał Hoth na pokładzie transportowców GR-75, które wypuszczano poprzez chwilowe wyłączanie tarczy ochronnej.[3] Podczas ucieczki znacząco wykazał się rebeliancki kucharz, Chase Wilsorr, który dzięki perfekcyjnej znajomości korytarzu placówki zdołał ocalić znaczącą ilość obecnych w bazie osób, które bezpiecznie dostarczył na ostatni odlatujący statek, Bright Hope.[4]

Znany personel bazy Echo

Przypisy

Źródła